De ramingen van de uitgaven worden vanaf het begrotingsjaar 2009 uitgedrukt in termen van verbintenissen die de Staat aangaat en in termen van vastgestelde rechten. Vandaar dat voor de uitgavenkredieten voortaan een algemeen onderscheid wordt gemaakt tussen (gesplitste) vastleggingskredieten en vereffeningskredieten (deze laatste in plaats van de vroegere ordonnanceringskredieten). De niet-gesplitste kredieten, zowel lopend jaar als voor schuldvorderingen van vorige jaren, die voorheen zowel de vastleggingsakten als de ordonnanceringsverrichtingen dekten, verdwijnen.
De vastleggingskredieten bepalen de bedragen die kunnen worden vastgelegd uit hoofde van verbintenissen die ontstaan of worden gesloten tijdens het begrotingsjaar.
De vereffeningskredieten bepalen de bedragen die in de loop van het begrotingsjaar kunnen worden vereffend uit hoofde van de vastgestelde rechten voortvloeiend uit verbintenissen die vooraf zijn vastgelegd, zowel in de loop van het begrotingsjaar als tijdens vorige jaren.

Het systeem van de kredietoverdrachten en de vereffening van de nog uitstaande vastleggingen. 

Het systeem van de kredietoverdrachten wordt afgeschaft. Artikel 21 van de nieuwe organieke begrotingswet bepaalt ter zake: “De op het einde van het begrotingsjaar beschikbare vastleggings- en vereffeningskredieten worden geannuleerd.”
De vereffeningskredieten bepalen de bedragen die in de loop van het begrotingsjaar kunnen worden vereffend uit hoofde van de vastgestelde rechten voortvloeiend uit verbintenissen die vooraf zijn vastgelegd, zowel in de loop van het begrotingsjaar als tijdens vorige jaren. Daaruit volgt dat het uitstaand bedrag dat op het einde van een begrotingsjaar is vastgelegd, kan worden vereffend ten laste van de vereffeningskredieten van het (de) volgende begrotingsja(a)r(en). Onder “uitstaand bedrag” (het zogenaamde “encours” van de vastleggingen) verstaat men het verschil tussen het vastgelegde bedrag en het vereffende bedrag met verwijzing naar die vastlegging.